Imperial Cleaning

Syl.via.sofie

Hier reageert u op verschillende impulsen: Uw mailcontact is pril, dus kwetsbaar.

Nieuwste Sexverhalen

Meer artikelen

Ik weet het wel maar ik wil het niet! Ik heb hem nodig: Hij was de einige die mij perfect aanvulde, begreep en steunde. Zoals ik altijd tegen mijn zus heb gezegd ik was de A en hij de rest van mijn alfabet. Zijn vrienden zie ik niet meer, ze hebben mij allemaal laten vallen. Ik had hem 2 maal bedrogen in het eerste half jaar met mijn beste vriend.

Ik weet het je zal wel denken het is je eigen fout. Hopend dat er ooit eens een dag gaat komen dat ik wakker word en hij verdwenen is uit mijn gedachten en ik uiteindelijk weer vrij kan leven.

Weer oprecht kan lachen en iemand lief hebben, maar tot dan hou ik mijn masker op en wacht ik op die dag ook al kan die nooit meer komen.

Home Relatie Het lukt me maar niet om hem te vergeten Het lukt me maar niet om hem te vergeten Zalig om dit allemaal te lezen Mijn eerste liefje leerde ik kennen in Hij schreef me mooie brieven die ik al die tijd bewaarde. Nooit verdween hij uit mijn gedachten. Af en toe gaf ik zijn naam op google in maar helaas.

Vorig jaar november nog eens op Facebook. En ja ik had hem gevonden. Hij reageerde heel koel. Ik dacht ben jij nu de man waar ik al heel mijn leven naar verlang. Af en toe stuurde de ik iets maar zelden een reactie. Mijn laatste hoop een copie van een van zijn briefjes. Ik stuurde het door geen reactie.

Dus sprak ik mezelf toe nu stop je En ineens begin dit jaar een berichtje. Mijn hart bonkte tot in mijn keel. In mijn achterhoofd hou het rustig. Want deze vriendschap is me heilig. Maar onze berichten werden dag na dag intenser. Er kwam passie in verlangen. Dit is het begin van iets heel moois.

Pfffff Wat veel verhalen en verschillende maar wel veel herkenning Liefde is iets wat we niet in de hand hebben helaas ,En ja duikt elke weer op Ik had een relatie van 8jaar Het is 20jaar geleden.

Door omstandige heden een verloren dochtertje en ook andere dingen was het over. Maar hij is nooit uit me hart geweest. Ik zocht eerst veel toen niet meer maar hij zat gevlochten in de nieuwe tijd zelfs in de naam van mijn zoon enz enz..

Nu 20jaar later zie ik hem op facebook.. Even contact en ja beide blij. Maar hij is net weer 1jaar samen met iemand ik mag daar niet tussen komen. Mijn wens was weten of hij gelukkig is. Die is uit gekomen. Maar hij heeft ook altijd aan me gedacht.. Liefde zit diep hij heeft me zojuist ontvriend..

Ben ook nergens op uit maar 1x zien zal wel voor mij een afronding zijn.. Op foto zag ik gewoon hem als 20jaar geleden Maar goed ik huil nu even en me wens is uitgekomen vrder mag ik niet en is niet terecht. Maar goed toch weten we beide dat weerzien een explosie van liefde zal zijn..

Maar goed dat is de ham vraag mijn hart zegt van wel.. Ik ga niet hem lastig vallen en hoop stil 1x hem te ontmoeten! Mar toch knaagt er een stemmetje is hij dat wel.. Maar hem zien zal me goed doen om dingen recht te zetten en wil het voelen wat ik nu voel of dat echt is of in me verleden Overigens is het echt en denk dat voor iedereen het blijft Het accepteren dat is de oplossing en sta ik voor open ,,Al zal ik zeker nog wel eens huilen om de mooie tijden die vervlogen zijn dat is menselijk en ook best mooi..

Ik heb mijn eerste liefde 26 jaar geleden ontmoet en we hebben een relatie gehad van 8 maanden, die verbroken geweest is door een leugen. Na 26 jaar zijn we elkaar opnieuw tegengekomen alle 2 getrouwd en kinderen ,na een paar maanden zijn we terug beginnen telefoneren naar elkaar en een 6 maand later zijn we teug beginnen afspreken met elkaar ,De tid dat we bij elkaar zijn is intens en we weten allebei dat we onze partners pijn gaan doen als dit uitkomt maar toch zijn we ieder keer naar elkaar getrokken We groeien ook steeds dichter en dichter tot elkaar maar weten niet hoe we allebei der een einde aan ons huwelijk moeten maken Graag had ik enige hulp gekregen Dit is voor mij de ware liefde 1 januari zei mijn toen nog vriend, "wij gaan knallen dit jaar" 2 januari wilde hij opeens naar huis en zei voordat hij wegging dat hij twijfelde over onze relatie.

Huilbuien en intens verdriet want hij was de liefde van mijn leven. Er waren wel eens issues maar waar zijn die niet?

Hij is in een depressie gekomen en is dit nog. Er is geen contact meer. Sinds juni is het zo goed als dood. Alleen mijn hart is nog steeds gebroken. Het ergste is wel voorbij. Maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. En vaak wordt ik geconfronteerd met hem. Ook al is het dat ik op een bruiloft ben en al die mooie pakkende verhalen over de liefde hoor.

Alleen gaat het wel heel lang duren voordat ik hier overheen kom. Ik zou op dit moment niet aan een ander kunnen denken. Zelfs een aanraking zie ik al als vreemdgaan. Fijn om te lezen dat er veel lotgenoten zijn, dat steunt mij wel.

Want mijn vriendenkring wil mij maar aan het daten. Goed bedoelt, maar ik ben er nog lang niet klaar voor. Eerst maar weer gelukkig worden met mijzelf en mijn kinderen.

Hallo, sinds maart ismijn verkering uit, een relatie van 11 maanden! Zo fijne tijd gehad, maar zonder aankondiging maakte hij het uit.

Ik schrok me naar en was helemaal overstuur, die 's zomdags daarna allemaal berichtjes, hoeveel hij wel niet van mij hield en dat hij er toch wel voor wil gaan samen met mij. Die 's vrijdags daarna weer keihard naar beneden gahaald en wou hij niet meer. Ik heb een tijd niet lekker in mijn vel gezeten, enwas inderdaad niet aardig voor hem. Ik wil hem graag terug, maar ie hem nooit meer. Op mijn felicitatie berichtje reageerde hij erg kortaf op.

Mijn grote liefde is hij, en ik weet wel zeker dat hij ziet hoe ik veranderd ben dat hij me wel weer wil. Maar ik weet niet hoe ik hem allemaal moet aanpakken om weer in contact te komen enzo, iemand tips?

Ik mis je Lieve Roos! Ook ik zit in een situatie dat ik mijn ex niet kan vergeten of loslaten. Ik denk de hele dag aan hem.

Het belemmert mij in alles en toch lukt het mij niet. Hij is verder gegaan met zijn leven, maar ik kan dat gewoon niet. Ik vergelijk alle mannen nog steeds met hem en dat terwijl wij al acht jaar uit elkaar zijn. Hij as mijn eerste en eigenlijk mijn enig liefde. Wij zijn18 jaar samen geweest en hebben twee kinderen.

Ik weet dat het misschien absurd klinkt, maar het is gewoon zo. Het is heel vermoeiend. Ik wet het af en toe echt niet meer. Mijn ex vrouw heeft Borderline, het ging moeilijk samen. Door deze samenloop en het feit dat zijn in haar pieken heel goed voor mij zorgde, voelde ik me toch erg geborgen bij haar. In haar dalen sloeg, krabde, vernederde ze mij regelmatig.

Ik kon me in die tijd niet motiveren mijn PTSS te laten behandelen. Zij is wel goed aan de slag gegaan met haarzelf ondertussen en rustiger geworden. Ik ben wel op mezelf gaan wonen om onder de pieken en dalen van haar stoornis vandaan te komen.

In de tijd dat we samen waren kon ik geen rust vinden en dronk ik ook vaker, ik kreeg er huilbuien van en ging telkens het huis uit als zij het moeilijk had. Nu ik alleen woon krijg ik mijn gedachten beter op een rij en ben ik in staat om mezelf te laten behandelen, dat gebeurt nu dan ook. Ondertussen heeft mijn ex vrouw de relatie verbroken, ik heb hier heel veel verdriet van, mijn intentie was om haar mijn leven lang te gaan verzorgen als ik uit! IK ben dus echt wel beter na gaan denken en tot mezelf gekomen.

Mijn droom is om weer samen met haar te zijn, ik mis haar zo erg. Lieve Kimberley, ik wil je vragen je ex vriend nog een kans te geven mits hij aan zich zelf aan het werken is net als ik. Hij mist je en heeft die PTSS ook niet vanzelf gekregen, net als mijn ex liever geen Borderline zou willen hebben.

Mijn ex vriend en ik zijn nu ruim zes maanden uit elkaar, we waren anderhalf jaar samen maar de nodige problemen, hij heeft een alcoholprobleem en psygische problemen, hij heeft PTSS Posttraumatische Stressstoornis door dat laatste had hij veel stress met name op het werk en dan greep hij naar de fles, nadien we uit elkaar waren zochten we elkaar toch steeds op en hebben we een paar keer onze relatie opnieuw leven ingeblazen, elke keer ging het mis door zijn drankgebruik, ondangs dat ik het heb uitgemaakt kan ik hem maar niet vergeten, ook als we proberen helemaal geen contact te hebben kan ik hem niet uit mijn hoofd krijgen, ik ben ergens ook gewoon gefrustreerd dat hij niet wilde vechten voor mij en voor ons en dat kan ik moeilijk loslaten, die knop omzetten lukt me niet en ik sta ook niet open voor andere relaties omdat ik nog steeds met hem bezig ben.

Kimberley Ik ben mijn grote liefde via faccebook tegen gekomen. Ik had een nogal onstabiel huwelijk en wilde daar vanaf. Hij heeft mij zover gekregen dat ik echt meer waard ben dan zo behandeld te worden.

Wij hebben voor een paar maanden een vriendschappelijk band gehad maar werden al heel snel verliefd. Ik wist niet wat me over kwam. Hij belde elke dag om te vragen hoe het met me is en wanneer ie weer kon langskomen omdat hij mij mist. Plotseling gebeurde er iets en deed ie heel afstandelijk en liet niets meer van zich horen. Ik wist er geen raadt mee. Hij zei steeds erg druk te zijn met school en afstuderen een baan zoeken en noem maar op!

Ik ga hem alletijd en ruimte. Op een dag vroeg ik hoe het ging zei die tegen mij dat hij vriende wilde zijn en nu even geen tijd had voor mij. Later kwam ik er achter dat ie zich alleen bezig hield met andere meisjes. Steeds als ik het hem vroeg ontkende hij. Hij wil nogsteeds niet dat ik het contact verbreek, maar ik ben er echt beetje klaarmee!! We zijn nu al een jaar verder en de situatie is nogsteeds niet veranderd! Ik kan hem maar niet vergeten en hoop elke dag weer dat ie mij een bericht stuurt of op belt en zegt dat ie verder met mij wil.

Maar ben bang dat die dag nooit zal komen! Ik date andere mannen en krijg genoeg aandacht van andere mannen maar kan hem maar niet uit mijn hoofd krijgen 'zucht' Ook voor mij zo bekend. Via internet weer in contact gekomen met m,n eeste echteliefde.

Uren brachtten we samen door,en onze band werd steeds closer. En het onvermijdelijke gebeurde,de lliefde sloeg weer toe. Moeilijk ik ben getrouwd. Een maand of 4 ging dit door,de liefde spatte er vanaf. Toch besloot ik dat mijn gezin op nummer 1 staat,kon hun dit niet aandoen.

Het gevoel kwam tussen ons in te staan,hij gooide alles in de strijd om mij te winnen,dit gaf veel ellende. Nu heb ik geen contact meer met hem,maar mis hem zo erg,dat gevoel van zoveel houden van het sloopt je,steeds maar denken aan.

Ik hoop het ooit een plekje te kunnen geven Ik zit momenteel in een 2-jarige relatie met mijn eerste echte liefde en weet dat ik deze man nooit zal vergeten en altijd van hem zal blijven houden. Wegens het grote leeftijdsverschil 'kunnen' we onze relatie niet openbaar maken, dus leven we als we samen zijn min of meer in zijn huis, al heb ik daar niet echt moeite mee. Gezellig winkelen zit er bijvoorbeeld voor ons niet in, maar ach, zolang ik maar bij hem kan zijn is het voor mij goed.

God wat hou ik van deze man. Ik heb een gelukkige relatie sinds anderhalf jaar. Deze persoon heeft mij ook erg geholpen van mijn oude liefde, die niet wederzijds was, af te komen. Ik dacht dan ook dat de gevoelens helemaal over zijn. Mijn oude liefde kom ik echter nog steeds af en toe tegen.

En dan maakt mij dat in de war, want hoe kun je zoveel voelen voor je huidige partner en toch verward zijn als die ander nog langsloopt? Het was toch over? Zijn er dan toch nog sluimerende restjes die je hebt uitgebannen en nooit terug wilde zien - maar die heel soms toch de kop op steken?

Ik weet namelijk zeker dat mijn huidige vriendje de ware is en dat mijn gevoelens die ik vroeger had voor die ander tot niets leidden en zouden leiden. Maar hij is nog steeds zo leuk Ook is dit mij overkomen Aan de andere kant toch weer een geschenk om zoiets te horen. Hij woont in het buitenland en is ook getrouwd ; mijn grootste wens is hem nog eens te zien ente voelen Hij voelt precies hetzelde en de emoties van beide kanten zijn erg intensief. Een jaar geleden, werd ik aangesproken door iemand uit mijn jeugd.

De laatste keer dat we elkaar zagen was 30 jaar geleden. We zijn beiden getrouwd en hebben kinderen. Ik dacht dat ik reeds gelukkig getrouwd was, met de mooiste en liefste man van de wereld. Ik dacht dat ik de enige was op de wereld, met dit probleem, wakker worden en naar bed gaan zonder een keer,niet aan 'HEM' te denken. In dat ene jaar tot nu, kan ik niks anders doen dan mezelf gek maken, met verlangen naar die ander. Nu ik weet dat er nog velen zijn met zo een onmogelijke liefde, troost het mij, en maakt het mij sterk om afstand te gaan nemen van die onzichtbare kracht die mij vervult met gedachten aan 'HEM'.

Dit is zo herkenbaar, 28 jaar geleden heb ik een relatie gehad met een jongen die toen 17 was en ik 14, we waren hevig verliefd, wij leefden eigenlijk op de straat,hij moest trouwen om niet in een internaat te komen en ik ben van ellende terug naar mijn ouders gegaan, heb 3 weken alleen maar gehuild.

Nu 28 jaar later zijn wij elkaar weer tegen gekomen, hij is ondertussen gescheiden en ik ben ondertussen getrouwd. Wij hebben geprobeerd om geen contact meer met elkaar te hebben, maar het lukt ons niet om van elkaar weg te blijven, onze levens zijn en waren totaal verschillend maar de liefde die er toen was is er nog steeds.

Op dit moment hebben wij even een geheime relatie, totdat de kinderen van mij en van hem volwassen zijn en ik op een goede manier mijn huwelijk af kan breken. Hij en ik weten dat wij ooit in ons leven samen verder zullen gaan.

Bij mij is het 3 jaar geleden dat me grote liefde mij verliet. Ik denk er nog vaak aan bij sommige nummers en geuren en steden , en feestdagen , en denk terug aan die mooie tijd van hem en mij soms word ik wel eens wakker en heb ik waarschijnlijk ergens over gedroomt en dat ik hem zo mis dat ik gewoon eerst n halfuur moet huilen op me bed. Het heeft zon inpact op me , maar ik heb nooit afscheid kunnen nemen van hem hij is vreemdgegaan en gelijk naar die andere vrouw gegaan en hij wou gelijk niks meer van me weten.

Maar wat voor mij het allerergste was hij stuurde me brieven ,emails etc met de woorden hoe erg veel spijt die ervan had gehad en dat die me misde en van me hield en elke dag aan me dacht ,maar ik wilde hem nog graag terug! Dus het was heel verwarrend voor me. Dus daarom voelt het ook alsof hij dood is zo van de een op de andere dag was die er niet meer en ik mo! Ik heb ook gezegt iemand kan beter overleden zijn dan kan je t afsluiten je weet dat diegene niet meer terug komt , maar als je weet dat diegene hier in NL nog rondloopt en niet mee in contact ben maar wel n gebroken hart heb en waar je een verleden mee heb en die niet ziet vreet aan me.

Ik hoop dat ik hem nog een keer recht in de ogen kan kijken , want ik zal niet weten hoe ik ga reageren of heel kwaad dat hij me heeft verlaten of huilend van verdriet om zn lijf heen hangen om hoeveel jaren hij me wel niet alleeen laat. Dus zo zie je maar weer niet alles kan helen met de tijd sommige dingen blijven in je gedachtes hoe oud of jong je ook bent. En vele zeggen ga door met je leven je heb zo n andere vriend maar als je gevoel er eenmaal zit kan niemand dat voor je weghalen..

Iedereen sterkte ermee en mijn tip is wel praat erover want niemand begreep mij echt. Het is aankomende augustus een jaar geleden dat mijn vriendin en ik uit elkaar zijn gegaan. We hebben elkaar sindsdien nooit meer gezien of gesproken. We hadden allebij al snel een andere vriend en vriendin, waarschijnlijk om het verdriet voor elkaar te verminderen.

Helaas droom ik nog wekelijks over mijn ex vriendin. Ze komt zovaak voor in mijn dromen. Herinneringen die me bij blijven.. Ik wil zoveel mogelikjk naar de plekken toen waar wij samen geweest zijn. Maar ik vind het ook zo rot voor de vriendin die ik nu heb. Ik kan haar niet alles vertellen waar ik mee zit. Het is gewoon erg vervelend.. Wij waren bijna 7 jaar samen in een knipperlicht relatie maar hielden veel van elkaar, ik wrsckl meer dan hem mij.. Er komt een tijd dat we elkaar nodig hebben, en weten elkaar altijd weer te vinden.

Als je bij elkaar komt, en je vind dat je moet zeggen: Dan is het goed! Maar als ik steeds langs me eerste liefde loopt gaat me hart steeds te keer ,maar dat gebeurt ook als ik hem niet meer leuk vind! Hoe kan dat ik ben niet meer op hem ,maar toch nog steeds voel ik iets voor hem.

Ik ben niet meer op hem omd die gemeen deed tegen mij. Ik weet echt niet wrm ik op hem ben geweest hij is zo gemeen,dat i ker niet meer op bne maar toch zegt me hart van wel. En hij is verlegen als ik alleen ben met hem doet die kei aardig en als die met ze vrienden is kei gemeen en stoer hoezo doet die dat denk je??

Dan beloofd hij om te scheiden en samen te gaan wonen. We doen dit maar uiteindelijk leer ik hem kennen als een hele egoistische en luie man die bediend moet worden. Toch zie ik hem graag en doe ik alles om hem te behagen. Dan breekt de hel los. Mijn vader sterft en ik zit in een depressie. Hij kan dit niet aan en pest me buiten door met andere vrouwen te daten. Ik ga alleen gaan wonen en ben er het hart van in. Die andere voldeed niet aan zijn eisen. Ik neem hem terug. We gaan een jaar verder maar ik zie echter dat hij een duivel is.

Waarom zie ik die dan nog graag? Wat is dat nu dat alle foute mannen zo een reactie geven op vrouwen? Passie wilde sex, natuurlijk. Maar ik denk er elke dag nog aan. We zijn 1 jaar uit elkaar, hebben allebei iemand anders en toch sta ik elke morgen op met de gedachte..

De relatie bleef altijd emotioneel, platonisch bijna. Beiden getrouwd, beiden kinderen. Ik heb het zelf een halt toegeroepen toen hij me kuste en ik me plots realiseerde wat ik op het spel zette. Het is ondertussen 3 jaar geleden. Ik probeer hem te bannen uit mijn geheugen, de dag dat ik eens niet aan hem denk moet helaas nog komen.

Ik ben eigenlijk in alle opzichten weggevlucht om hem te kunnen vergeten, om terug mijn leven op te bouwen zoals ik het had gepland, uit pure zelfbescherming. Helaas duikt hij overal wel op. Via via vraagt hij naar me, en af en toe belt hij en vraagt om af te spreken. Hoe graag ik nee zou willen zeggen, telkens weer zwicht ik. We've never crossed the line again, en we doen krampachtig ons best om als normale vrien!

Maar ik merk dat ik zeer prikkelbaar wordt als ik hem net heb gehoord, of als ik weet dat we elkaar binnenkort zien. En daar wordt ik de laatste tijd zo lastig van, dat ik overweeg om volledig te breken met hem.

Hij weet wel dat ik ben weggevlucht voor hem, maar toch slagen we er niet in om het helemaal te eindigen en alle contact te verbreken. En toch zou dat het beste zijn Hij duikt nog vaak op in men dromen, men gedachten en hoofd aan de ene kant zou je hem willen vergeten want hij vond dat jullie te verschillend waren..

Het voelt als een onafgesloten hoofdstuk ik denk voor ons beide maar de andere partij wil hier niet aan toegeven misschien weer dat typisch man zijn. Hoe graag je ook wilt de ene persoon die je leven veranderde vergeten,Het voelt alsof dat dit die relatie van toen nog niet is afgelopen zo voelt het, en als we elkaar tegen komen doet hij lief en wil hij nog eens afspreken maar als het dan erop neer komt komt er wat tussen precies of zijn zwakke terug naar boven kwam want dat zei hij altijd dat hij gevoelig en zwak was bij me,we komen elkaar geregeld wel eens tegen want we hebben zowat dezelfde kenissen dit maakt het soms dubbel zo moeilijk, toch zegt je hoofd nee maar je hart zeg!

Maar hij laat me af en toe los in mijn gedachten maar in mijn hart zit hij gekluisterd. Dit waren de woorden die in me opkwamen toen ik dit artikel las.. Ik ben 18 jaar samen geweest met mijn eerste liefde. Na een huwelijk van 15 jaar zijn wij uit elkaar gegaan. De scheiding kwam voor mij volkomen onverwachts. Op een dag dat ik hem gezien heb met sporten van de kinderen ben ik heel de dag van slag, heb nergens zin in, enz enz.

HIj woont sinds kort samen en ik merk dat ik het daar heel moeilijk mee heb. Waar ik ook ben, wat ik ook doe, hij zit altijd in mijn gedachten. Soms word ik er echt gek van. Diep in mijn hart wil ik hem nog steeds terug en kan me nu niet voorstellen dat ik ooit het geluk ga vinden bij een ander. Ik had het een paar jaar geleden met een jongen. Nu heeft hij bijna twee jaar een vriendin. We hebben sinds januari al drie keer afgesproken, waarbij we een paar keer gezoend hebben.

Hij wilde meer, maarja hij heeft een vriendin dus dat leek me niet zo'n goed plan haha. Hij wil nu nog steeds afspreken, maar ik heb gezegd dat ik dat niet wil ook al wil ik dat deep down wel!

Het is zooo vervelend, want heb echt nog een zwak voor hem.. Hij moet gewoon verdwijnen uit me leven zodat ik niet meer aan hem denk. Mijn reactie hierop is dat ik mij hierin ken.

Heb zelf een relatie gehad van 1. Het Is al die tijd kommer en kwel geweest maar we bleven bij elkaar terugkomen. Nu laatst had ik haar weer naar de crisisopvang gestuurd en we bellen elkaar elke avond maar op de dag dat ze naar huis mocht belde zei mij dat ze weer thuis was met haar nieuwe vriend en daar is ze verliefd op en heeft ze een goed gevoel bij.

Je begrijpt, ik kreeg een klap in mijn gezicht. Ze zei tegen mij dat ze heel veel van mij hield maar ze hield niet veel van mij voor een relatie. Ze gaat nu met die persoon om vanaf de eerste dag en hij heeft ook al zijn intrek bij haar genomen. Je begrijpt ik ben diep teleurgesteld na alles wat je voor zo'n iemand heb gegeven.

En kan heel moeilijk ervan af komen want doet mij nog steeds pijn. Komt mij ook bekend voor. Anderhalf jaar hebben we om elkaar heen gedraaid. Hij was hier niet erg duidelijk in.. Hij kon ontzettend lief zijn, had het over me tegen zn vrienden, maar het kon ook de grootste klootzak zijn die er bestaat.

Ik kreeg er gewoon geen hoogte van, kon dagen.. En juist dat, sprak me aan aan hem. Hij was bereikbaar en ook weer totaal niet. Als ik bij hem was kon ik alleen maar verliefd zijn. Maar deze verliefdheid ging me pijn doen ik wist dat het niet goed voor me was.

Bovendien woonde hij erg ver weg heb hem op een vakantie leren kennen. Met zijn instelling zou het nooit serieus worden tussen ons en ik wilde mezelf niet langer meer kwellen. Dus heb ik heb gevraagd wat er nu was tussen ons, wat hij ervan verwachte.

Weer een vaag antwoord.. Dus heb ik verteld dat het beter was elkaar niet meer te spreken of te zien. Weken lang heb ik mezelf in slaap ge! Huild, mezelf afgevraagd wat alles voor hem betekend heeft, zijn gedrag wel keer doorgenomen met mijn vriendinnen om het uit elkaar te rafelen, conclusies te trekken en deze weer in te trekken.

Meneer belde inderdaad nietmeer, mailde niet meer, smste niet meer. Ik heb zelf gezegd hem niet meer te willen spreken maar heb ik hier wel goed aan gedaan? Dus heb ik er iets mee opgeschoten? Had ik niet beter het contact op een laag pitje kunnen zetten, zodat hij de kans kreeg om me te gaan missen? Was hij me uberhaubt gaan missen? Moet ik zn telefoon nummer weer voor de 10de keer wissen, om het vervolgens weer erin te zetten of moet ik gewoon op de trein stappen om samen een nacht te hebben?

Ik weet het niet, nog steeds niet.. Ondangs 8 maanden geen contact ben ik nog steeds aan het dubben, twijfelen, zijn gedrag erger aan het maken, of aan het romantiseren. Geen idee wat ik er nu! Bij mij heb ik mijn vriend met een ander betrapt. Hij had geen schuldgevoel en nu nog, zelfs na een jaar kan ik hem niet vergeten. Ik probeer wel een nieuw leven te pakken, maar zodra ik een nieuwe relatie aanga, kan ik deze nauwelijks drie of meer weken volhouden. De gedachte aan hem is te pijnlijk, maar hij heeft gevoelens bij me gewekt te niemand anders ooit bij me kan oproepen.

Ik voel me hierdoor erg ongelukkig, en nog hebben we deze break-up niet met elkaar uitgepraat. Officieel uitgegaan is het nooit.. En diep in mijn hart hoop ik op een nieuwe kans.. Maarja, of die ooit zal komen? Maar het feit dat het over is dat zal ik wel moeten accepteren!!! Want ik denk dat mensen elkaar niet voor niks tegen komen!! Nadat alles na 2,5 jaar uitkwam zijn we uit mekaar gegaan maar na een jaar heb ik hem terug laten komen. Waar ligt je grens? Zoiets kom je 1x in je leven tegen en wat er ook gebeurt en wat je ook denkt en wilt,je hart bedrieg je niet,dat lukt niet.

Ben nu bijna 4 maanden vrijgezel en ik mis hem nog steeds, ik wil hem ook nog steeds terug. Dacht ook dat we voor elkaar gemaakt zijn. Ik ben ook op de hoogte met wat hij allemaal doet nu door vrienden van mij die hij ook kent. Natascha Ik herken me hier zelf ook in ongeveer 1. Uiteindelijk ben ik toch van hem afgekomen en heb ik een nieuwe jongen leren kennen sinds de eerste dag was het liefde op het eerste gezicht we leken wel voor elkaar gemaakt en we hadden ook gelijk een relatie.

Zoals het met de meeste mensen gaat hadden wij het over onze toekomst samen het voelde gewoon allemaal zo goed maar onze relatie had er onder te lijden dat zijn vader altijd tegen hem bezig was dat hij het moest uitmaken en dat ik moeite had om iemand te vertrouwen door mijn vorrige relatie. Ik probeerde er een leuke tijd samen ervan te maken we gingen op vakantie en leuke dingen doen alleen moest ik het altijd betalen ik vond dat niet zo heel erg want hij was tenslotte mijn vriend. Na 7 maanden kreeg ik op msn te horen het is uit mijn wereld storte helemaal in alles wat ik had leek weg te zijn en mijn hart was helemaal gebroken na alles wat ik voor hem had gedaan.

Hij kwam ermee dat ik wel beter verdiende als hem en dat ik door moets gaan met mijn leven maar dat kon ik niet, hij zei tegen mij dat hij gewoon single een tijd wilden zijn totdat hij een jaar of 21 was terwijl hij nu al 4 maanden een nieuwe vriendin en hij is net Ik voelde me zo bedrogen door hem maar mijn liefde voor hem was meer als mijn haat voor hem, hij was de enigste jongen die ik vertrouwde en bij wie ik me veilig voelde in zijn armen.

Nu is het al 9 maanden uit maar ik kom maar niet over hem heen ik heb alles geprobeert om het terug te krijgen maar hij reageerd hier niet op ik droom er zelfs over dat het weer goed komt tussen ons en dan word je wakker en dan blijkt het maar een droom te zijn.

Als ik met een andere jongen in contact probeer te komen denk ik toch altijd hij is niet zoals hem alsof ik nooit meer hetzelfde gevoel voor iemand kan krijgen als voor hem. Als ik hem zie lopen denk ik weer terug aan die tijd als ik ergens op een plaats ben waar ik samen met hem ben geweest komen alle herhinneringen naar boven alsof het net uit is kan ik dan weer huilen.

Ik weet nu niet of ik ooit nog diegene tegen zal komen waarvan ik zoveel kan houden als voor hem ik zou het gewoon oneerijk vinden om een jongen te pakken maar meer gevoel voor iemand anders te hebben. Ik weet gewoon een ding zeker mijn hart hoort bij hem maar ik zal nooit weten of het wederzijds is vooral niet omdat hij een nieuwe vriendin heeft.. Het is maar afwachten wat de toekomst brengt en gewoon iedere dag het beste ervan te maken zodat je toch iets kunt opbouwen.

Ik zou het zeker nog een keer proberen,jullie zeggen zelf al dat je weet dat jullie niet alleen maar goede vrienden zijn: Liefde is het mooiste maar ook het meest pijnlijke wat er bestaat. Liefde is ook met geen ander gevoel te vergelijken. Het is zo puur, zo mooi, zo heerlijk en zo onbezorgd. Maar als het over gaat Dan is liefde o zo pijnlijk. Ik spreek uit ervaring. Het was zo heftig en zo perfect. Ik voelde zoveel voor hem en het fijne was, ik wist ook zeker dat hij heel erg veel van mij hielt.

We waren onafscheidelijk en we wisten beide: Hier komt niemand meer tussen. Maar helaas, het ging gedwongen over. We stonden er allebei niet achter. Nu leven we ieder ons eigen leven.

We hebben soms nog eens contact. En als we elkaar tegenkomen Dan voelt het weer even net als toen. Al is het maar voor vijf minuutjes.. Ondertussen heb ik een nieuwe vriend. Maar diep in mijn hart weet ik dat hij niet mijn ware is. Mijn ware heb ik al gevonden. Ooit is hij weer helemaal van mij en dan.. Ooit gedate met iemand, en diegene altijd leuk blijven vinden. Uiteindelijk is het niets geworden, hadden beiden teveel aan ons hoofd.

Nu woon ik al 2,5 jaar samen met een kennis van hem via hem leren kennen Maar het probleem is dat die ander maar in mijn gedachten blijft. Ook al woont hij samen en heeft hij inmiddels een kindje. Wat tussen ons was, was gewoon iets heel speciaals. Hij was mij in een 'hij' vorm en heb zoveel met hem gedeeld. De eerste en enige persoon die mij compleet begreep en steunde en andersom. Nu hebben we geen contact meer en dat mis ik wel heel erg.

Soms vind ik het heerlijk dat ik vlinders krijg wanneer ik aan onze leuke momenten denk en soms voel ik me er schuldig over. Ik hou ook heel veel van mijn huidige vriend, maar toch mis ik die ander ook in mijn leven. Misschien is hij mij allang vergeten, maar waarom blijft hij maar zo door mijn hoofd spoken Ik word er gek van! Maar die relatie duurde niet lang want mn ex kwam weer in beeld.

In mijn geval had ik geen eens een relatie met hem. Hij zat in mijn klas, we kwamen erachter dat we iets gemeen hadden al ging het om muziek en praten daar weleens over. Hij was heel aardig tegen me, al had ik ergens een probleem mee, zei hij precies het gene wat me opvrolijkte. Hij was leuk, geweldig; betekende alles voor me. Aan het einde van het jaar zou hij blijven zitten, of in elk geval: Ik dacht 'niet geschoten is altijd mis' en besloot het hem maar te vertellen: Ik ben naar hem toe gegaan op het laatste schoolfeest en recht in zijn gezicht bekent dat ik verliefd op hem was.

Ik vond het niet eens zo heel erg vreselijk, hij ging toch naar een andere klas! En er zat een zomervakantie tussen waarin ik hem kon vergeten. Maar blijkbaar niet, want drie keer raden wie voor mijn neus stond op de eerste schooldag. Ik ben nog steeds verliefd op hem, nu al ongeveer een jaar en 2 maanden lang. Hij praat bijna nooit meer met me, schenkt me geen blik waardig, maar ik ben nog steeds verliefd. Ik kan hem niet loslaten of vergeten. Ik laat het een beetje rusten en heb geaccepteerd dat hij nooit van mij gaat houden, maar ondertussen ben ik nog steeds als hevig verliefd als eerst.

Ik probeer nog wel eens tevergeefse acties, maar bekijk hem nu van ver weg, en ben best blij dat ik dit nog steeds kan doen. Ook al zou ik zo veel meer van hem willen, het gaat gewoon niet gebeuren. Ik heb der al veel kansen gegeven omdat ze me steeds weer wat opnieuw flikte en het werd ook steeds erger ze is zelfs met iemand anders naar bed geweest maar toch kan ik haar niet uit me hoofd zetten met de dingen die ik met haar heb meegemaakt hoe kan ik ooit van dit gevoel afkomen want ik hou egt zo veel van haar ze is me alles Ik had een fling met een jongen, het is geen relatie te noemen, waarvan ik weet dat het niet een tweede kans gaat krijgen.

Maar ik ben sindsdien niet meer verliefd geweest, geen crush meer gehad, niet meer zo gek op iemand geweest als ik was op hem. Het is niet zo dat ik hem terug wil, maar ik kan niemand vinden die zoveel voor me betekend als hij deed.

Arghhhh Na bijna 5,5 jaar waarvan 1,5 jaar samen te hebben gewoond wil hij niet meer. Zijn reden is voor mij onbegrijpbaar, dingen waar we samen uit kunnen komen. Ik ken hem sinds mijn 6e, heb verkering met hem gekregen toen ik 13 was, en ik wist het vanaf het begin, hij is de ware voor mij! Ondanks zijn werk, veel in het weekend en 's avonds, zijn problemen thuis, ouders die scheiden, een vader waar hij geen contact mee heeft en alle andere dingen, hebben we altijd voor elkaar gevochten.

We waren gelukkig samen, altijd blij als we elkaar zagen, zelfs al was het maar een uurtje dat we elkaar moesten missen Ik kan het niet begrijpen, 10 dagen voordat hij twijfelde, kreeg ik een smsje van hem. Ik had gebeld en gezegd dat ik bang was om hem kwijt te raken en dat ik hem miste ik logeerde een paar dagen bij mijn ouders.

In het smsje stuurde hij: Dit is nooit een garantie, maar ik wist dat het goed zat tussen ons, wat er ook gebeurde, samen kunnen we alles aan. Hij heeft me hoop gegeven, hoop dat het goedkomt tussen ons, hij is zijn spullen komen halen, heeft gezegd dat hij van me houdt, om me geeft en dat zijn gevoelens niet veranderd waren, maar niet met me verder wil.

Tegen vrienden zegt hij nog steeds dat hij van me houdt We zijn nu 2,5 maand verder, mijn gevoelens voor hem? Hij is het beste wat me ooit is overkomen, ik ben knettergek op hem, hou zielsveel van hem en in die 5,5, jaar iser geen dag geweest dat ik niet verliefd op hem was, dat heb ik nu nog steeds.

Zijn gevoelens voor mij? Geen idee We hebben geen contact meer, voorlopig lijkt me dat het beste, voor hem en voor mij. Ik geloof in ware liefde. Als hij voor mij de ware is, dan komt het goed tussen ons, hij zal daar dan ook achter komen Als hij het niet is, heb ik 5 fantastische jaren met hem mogen delen, van hem mogen genieten en hem gelukkig gemaakt, door moeilijke periodes geholpen en hij was er altijd voor mij Als het niet goed komt tussen ons, had het niet zo mogen zijn, dan is er een ander die er voor mij is.

Toch blijf ik hoop houden, ik heb toch niet voor niks het gevoel dat hij de ware is!? Ik wil mijn leven niet vergooien vanwege hem, ik heb altijd alles voor 'ons' gedaan, nu wordt het tijd dat ik alleen aan mezelf ga denken. Ik heb ondertussen al x geroepen dat ik het niet meer zie zitten en dat ik gewoon van een brug wil springen.

Ik weet ook dat er nog heel veel mensen wel om me geven, me gelukkig willen zien. Door heb kan ik nu verder gaan, zorgen dat het met mij ook goed komt. Vergeten zal ik hem nooit, mijn eerste liefde zal hij altijd blijven, of hij echt mijn ware is? Alleen tijd zal het leren Ondertussen heb ik genoeg adviezen van iedereen gekregen, ik luister ernaar, maar probeer ze naast me neer te leggen.

Veel mensen hopen dat het goed komt tussen ons, anderen vinden dat ik beter verdien Mijn eigen advies en motto: Liefs Dit is net zo oud als de prehistorie, het blijft vervelend als een relatie over is. Het kan bekeken worden alsof er iemand is overleden, je hebt tijd nodig om te rouwen. Zo heb ik het ervaren en je moet elkaar ook echt niet zien anders blijf je in een vicieuze cirkel van pijn.

Het eten heeft geen smaak als je naar de tv kijkt dan is het alsof je er dwars doorheen kijkt. De dingen moet je een plaats geven je gelooft niet dat het goed gaat komen gedachtes zoals: Huilen helpt maar na een tijdje moet je vragen aan jezelf stellen zoals bijvoorbeeld: Hoe kan zo iemand die zo speciaal is mij zo een kut gevoel geven en waarom wil ik hem of haar terug. Heb ik liefde voor mezelf of zie ik mezelf op de 2de plaats. Er is maar 1 woord zelfrespect dat is zo belangrijk.

Tijd de tijd, is ook belangrijk want we nemen niet de tijd om verder te gaan we blijven steken in de verleden tijd. Geniet van de tijd en van de pijn en laat het vervolgens varen, want als je kiest voor een relatie moet je ook accepteren dat de pijn die ermee gepaard gaat onvermijdelijk kan zijn als je echte liefde hebt ervaren. Dus als je verder gaat en je hebt echte pijn ervaren des te meer je kan genieten als je weer iemand tegenkomt die bijzonder voor je is.

Maar laat de tijd de wonden helen en heb zelfresprect gun jezelf het beste en alleen het beste. Ik heb 2 jaar lang en relatie gehad met een jonge die in Engeland woonde. In de eerste instantie ik vond het helemaal niks want jah wat moest ik nou met een jonge die helemaal in Engeland woont?

Maar na paar keer met hem op msn praten vroeg hij mijn nummer en, en omdat ik zo goed met hem kon praten op msn kon ik het gewoon niet weigeren. Na 3 maanden met hem dag en nacht aan de telefoon hebben gezeten besloten we elkaar te zien, maar ik had ondertussen al gevoelens voor die jonge ontwikkeld en ik had al foto's van hem gezien, zo ik wist al hoe hij er zo een beetje eruit ging zien.

Nadat we elkaar haden gezien begonnen we vaker elkaar te zien en elke keer kwam hij naar Nederland. Na 1 jaar vroeg hij mij tenhuwelijk en ik kon niet nee zegen want ik hield al van hem.

En na anderhalf jaar besloten we dat ik naar Engeland ging verhuizen omdat hij daar al een huis had en werk. Maar diep in mijn hart wilde ik dat helemaal niet maar ik verhuiste toen wel wegens de liefde d! Ie ik voor hem voelde. Nadat ik verhuist was kwamen er ups and downs en drama na drama maar toch probeerde ik het vol te houden maar na dat we 2 jaar met elkaar gingen kwam er een einde aan onze realtie.

En nu dat ik 1 jaar en 3 maanden in Engeland woon, ik mis hem nog steeds elke dag maar mijn leven gaat gewoon door en toch wil ik hem nog een tweede kans geven maar het gaat gewoon niet want kan niet vergeten wat er allemaal tussen ons is gebeurd. Ik was in het begin er heel erg cool over dat het uit was enzoo maar een paar dagen daarna niet meer zo, ik ging naar alle plekken waar ik was geweest met me vriendje.

Hij zei dat ie om me gaf en dat ie van me hield. Maar dat blijkt toch niet zo te zijn geweest, hij wou alleen maar met me tongen en zoenen enzoo Het doet me nog steeds pijn, maar gelukkig weet ik daar genoeg dingen op: Ik voel me verbonden met deze verhalen. Ik heb precies hetzelfde als marie verteld. Ik heb geen idee wat er nu te doen valt, radeloos.. Het liefst zal ik er voor blijven gaan tot ik er bij neer val, maar heeft het zin?

In de 2e kwam ik bij een jongnen in de klas en we konden het echt super goed met elkaar vinden, hij vroeg steeds of ik naar hem toe kwam etc, maar dat deed ik niet. Want ik wou geen vriendje uit mn eigen klas, in de 3e kregen we een andere klas maar ik had nogsteeds heel veel contact met hem, totdat ik in de 4e kwam, onze vriendschap had ook een ander tintje gekregen, we gingen elkaar leuk vinden.

Hun raakte met hem aan de praat, en gingen over mij praten. Maargoed, Hij smste mij die avond, dat hij met hun had gepraat over mij.

Toen ik hem later sprak kregen we een serieus gesprek, en we vonden elkaar echt wel leuk. Al best lang zelfs. We zouden al heel lang een x wat gaan doen, maar we woonde een stukje van elkaar af, toen na een tijd kwam ik 's avonds naar hem, ik werd voor gesteld aan z'n ouders, maar die gingen die avond weg.

Alles ging goed, we hadden gezoend, maar ook niks meer. Ik zat bij 2 vrienden van hem in de klas, en toen ik die maandag erna op school kwam, werd ik er natuurlijk mee gecontronteerd dat ik naar hem was geweest, want de moeder van een jongen uit mijn klas, kende de moeder van de jongen waar ik naartoe was gegaan, en die moeders zagen elkaar die avond ook, dusja.. Dat vond ik helemaal niet zo erg, maar toen kwamen er steeds meer roddels dat ik meer met hem gedaan zou hebben, en zelfs het bed met hem ingedoken zou zijn..

En dat verhaal klopte dus van geen kanten, de jongen die dat allemaal vertelde verspreidde dat aan iedereen. Ik geloofde het niet, ik kende hem al 3 jaar en zoiets was nog nooit voorgevallen, ik zag hem op school maar we deden niet veel anders dan normaal tegen elkaar.. Toen ik een avondje op stap was, kwam ik zijn ex tegen, maar ze hebben nog wel contact zij heeft het nu met een vriend van hem zij wist mijn naam, en zei ook dat hij t verteld had. Dus ik wou nu onderhand wel eens weten wat er aa nde hand was,toen ik hem op msn sprak deed hij heel aardig, maar ik wou toch weten wat er was.

Ik stelde een vraag, waarop hij antwoorde van wie ik dat had. Ik zei dat t er niet toe deed, toen ging hij offline of hij blokkeerde mij. Toen waren onze examens aan de gang, en wij doen allebei een ander niveau dus ik zag hem eigelijk niet, totdat ik hem ineens zag en we hadden elkaar niet verwacht we hadden heel raar oogcontact, toen een aantal dagen later, zag ik hem weer ik liep met ee nvriendin en hij alleen, hij keek eerst naar de grond en zei hoi tegen mij, ik zei hoi terug. We hebben elkaar al lang nier meer gesproken, maar we hadden een speciale vriendschap..

En ik wil niet dat dat weg is, maar wat er is gebeurd is dus allemaal heel apart. Zou iemand me hiermee kunnen helpen? Ik wil mn maatje niet kwijt, maar wat moet ik doen als ik hem tegen kom? Niet geschoten is altijd mis! Mijn vriend heeft het onlangs uitgemaakt.

Ik dacht dat ik niet meer gemaakt kon worden, ik was er kapot van. Al je vriendinnen proberen het je duidelijk te maken maar het lukt geen van allen. Het kan gewoon niet' dat is het enige wat ik nog kan denken.

Ik begin me er bij neer te leggen, ondanks dat ik hem absoluut niet wil vergeten. Het moet maar en ik zie wat er gaat komen, misschien wel de beste oplossing. Xxx Mijn reactie is hier, Ik heb 7 maanden een relatie gehad. Ik wist niet wat me overkwam het was me eerste echte liefde voor mijn gevoel.

Ik wist vanaf van het begin dat het fout zou lopen dat gevoel had ik al toen ik haar ontmoeten. Maar ik kon haar niet weerstaan dr lach de humor haar foutheid. Droom nog over haar. Elk meisje dat ik ontmoet vergelijk ik met haar. Kan geen relatie vast houden heb ook geen zin in een relatie omdat dat meisje in me hoofd blijf.

Ik wil er vanaf van die gevoelens maar elke keer, keer ze terug in me gedachte ik ben gewoon radeloos ik ben iemand die iemand helemaal niet snel toe laat in me hart en dat was de eerste keer.

En nu zit ik met die gevoelens waar iemand voor mijn gevoel allang van af zou zijn. Zou u me raad kunnen geven?

Groetjes begin vorig jaar kwam ik heb tegen op mn werk en t was gelijk liefde op t eerste gezicht!! Hoewel die nog best jong was, voelde het gelijk goed, we hebben een jaar lang iets gehad, hij was en is egt de liefde van mn leven, ookal hadden we soms erge ruzie dat hoort erbij hij was de liefste, beste, grappigste jongen die ik ooit heb ontmoet met natuurlijk ook wat mindere punten en ik voelde me helemaal mezelf bij hem!! Tot ik verliefd werd op een ander en dacht dat t gras groener zou zijn aan de overkant: S dom dom dom..

K heb mn ex nog nooit zo verdrietig gezien en tot de dag van vandaag kan ik nog intens verdrietig worden bij t idee wat k hem en ons heb aangedaan, hij heeft nog maanden achter me aangezeten en k hoe verkeerd dat ook was had ze tijdelijk alle 2, daar voelde ik me goed bij want samen hadden ze alles wat ik wil kwa karakter en sociaalheid enzo egt heel dom van me, ik moest een keuze maken en dat werd mn nieuwe vriend..

Maar nu een jaar verder kan! K mn ex nog steeds niet vergeten: S kan wel huilen elke dag omdat ik toen niet voor hem heb gekozen! Zo liefdevol niet te omschrijven.. Hij heeft nu ook een nieuwe vriendin en ik ben blij dat ie zn leven weer heeft opgepakt en gelukkig is..

Maar we missen elkaar, en ik hoop egt dat we ooit weer samen zijn!! Hij is de ware voor mij!! K hou van mn vriend maar niet zoveel als van mn ex!!

Pff kweet het soms niet meer, mn vriend denkt al aan samenwonen, kinderen.. En dat lijkt me heel leuk! K vergeet hem nooit en hoe t ook mag lopen hij blijft mijn nummer 1!!

Pff liefde kan heel mooi zijn maar ook heel pijnlijk.. Gelukkig ben k zo te lezen niet de enige als k t zo lees!!

Doet me goed mn verhaal kwijt te kunnen en andere verhalen te lezen! We bleven maar aan elkaar plakken. Ik kan hem niet uit mijn hoofd zetten. Het leifst wil ik bij hem zijn en gewoon verder gaan met onze relatie. Ik kan het heel moeilijk accepteren dat het over is. In mijn ogen is hij de ware en kom ik nooit meer zo iemand tegen die mij begrijpt aanvoelt en lief heb. Ik weet me af en toe geen raad hoe ik hier mee om moet gaan.

Kan iemand mij helpen of advies geven. Ik kende hem uit mijn schooltijd, vond hem toen een knappe jongen en dat het enige. Jaren later ontmoete ik hem op een chatsite waar we vrienden werden al gauw kwamen we erachter dat we veel gemeen hadden waaronder ook het geloof. Ik wilde hem beter leren kennen en weten wie hij was. Op koninginnedag besloot ik om uit te gaan met een paar vrienden naar een salsabar, maar dat beviel ze niet dus besloten we om ergens anders te gaan..

Een heel sterk gevoel in mij wilde terug naar die bar en ik nam afscheid van mijn vriendinnen en ging naar de salsabar met mijn vrienden, daar aangekomen zagen we dat het gesloten was en vond het raar , en op dat moment toen ik weg wilde gaan zag ik hem daar staan. De eerste keer na zoveel jaren en na onze dagen en urenlang gechat, Het was voor mij Liefde Op het eerste gezicht.

Ik liep naar hem toe en we begonnen te praten wilde hem niet echt storen want hij was in gezelschap. In de ochtend kreeg ik een lieve sms van hem dat hij blij was dat hij mij zag en dat ik hem aansprak. Na die onvergetelijke dag begonnen we af te spreken we jogde samen in de avonduren waar we urenlange gesprekken konden voeren onder de sterren..

Ik droomde over hem en ik verlangde om zijn vrouw te zijn, en dat gebeurde ook ik werd zijn vrouwtje niet getrouwd maar ik voelde me al zijn vrouw.

Als wij elkaar aankeken konden we elkaars harten zien , Ik vond hem meer dan prachtig en was trots op hem, we hoefde elkaar alleen mar aan te kijken en we wisten het al ik hou van hem. Heb nog nooit van iemand gehouden wist niet wat het betekende , maar ik hou van hem.

Hij beantwoorde ook mijn liefde, we waren 1. Ik wilde oud met hem worden, hand in hand de wereld ingaan, als ik zwak ben dan is hij sterk als hij zwak is dan ben ik sterk.

Een paar dagen voor mijn verjaardag maakte hij het uit na een ruzietje, voor mij was het iets dat uitgesproken kon worden en om weer verder te gaan en voor hem was het blijkbaar genoeg, ik had een paar dagen niets kunnen eten, was gebroken kon alleen maar huilen Ik wilde een kans een 2 de kans omdat ik van hem houd.

Ik heb nu afstand van hem genomen omdat elke keer als ik hem zie mijn hart weer tekeer gaat en mijn gevoel , mijn liefde alleen maar toeneemt in plaats van afneemt Het normaliseert de 'twijfelaar'.. In mijn huidige relatie twijfel ik al vanaf het begin.. Ik ben verliefd op zijn persoonlijkheid, op zijn eerlijkheid.

Daarentegen houd ik niet altijd van zijn manier van handelen, van praten,.. Ik geloof niet dat ik hem zal veranderen maar wel dat hij kan evolueren.. Vervolgens zit ik nog met iets. Nu zijn we 5 maanden samen en op een manier ben ik me, ondanks de twijfels toch ferm beginnen hechten aan hem. Die ergernissen daarentegen verdwijnen niet, de twijfels ook niet.

Nu probeer ik hem te veranderen want ik irriteer me aan alles en ik ben er mezelf in aan het verliezen.. Ik weet niet of ik nu mijn gevoel wil forceren of dat ik hem, ondanks de vele irritaties toch probeer te veranderen, net omdat ik me aan hem begin te hechten Alle reacties zijn welkom.

Hetgeen wat 'bergmeisje' schrijft, klinkt erg bekend. Twijfel vanaf het begin, is dit de juiste keuze.. Maar alsof het vanzelf gaat , je houd van zijn persoonlijkheid, hebt veel dingen gemeen en deelt momenten die je samen hebt meegemaakt.

Je gevoel spreekt, net als je hart alleen is het totaal verschillend. De twijfel, op momenten dat hij zijn best doet , door dingen voor te stellen zoals een wandeling of het begrip. Je mag en kan een ander niet veranderen, iedereen is zoals hij is. Wanneer kies je en is dat je gevoel? Twijfel komt uit jezelf en niet door de partner. Probeer jezelf te veranderen en niet de ander! Jij kunt werken aan jezelf.. Twijfel komt voor een stuk omdat er een aantal zaken niet lopen zoals het hoort, maar het is volgens mij dan de bedoeling dat beide partners eraan werken.

Als je jezelf teveel gaat veranderen, zal je op termijn jezelf verliezen en dat is ook nefast voor de relatie op termijn! Beide partners zijn nodig om de relatie te doen slagen. We wonen een half jaar samen ,nadat we eerst een half jaar uit elkaar. Waren omdat hij geen relatie wilde ,ik werd ziek hij keam terug en wilde voor mij zorgen en samen wonen Mujn liefde voor hem was weg na dat we gestopt waren En toen hij me croeg dacht ik als we samen zijn en ik vertrouw hem in zijn liefde ,dat hij het niet voor mij geld doet Dan komt alkes wel goed Maar de intiemiteit mis ik in deze relatie,hij geeft er niet zoveel om Maar ik ,,,wil voelen en zien dat hij van me houd ,houden van is toch pasie in je relatie of niet?

We hebben er over gepraat hij zegt dat ik teveel erop zit ,maar dat is niet waar ik durf hem niet eens aan te raken ,,want hij schud me hand weg ,of zegt nee wanneer ik vraag wil je een kus Maar als hij knuffels wil vraagt hij erom En dan waarom ik nooit knuffel ,het maakt me inzeker En me houden van ,,komt niet terug op.

Deze manier ,,,ik wil die pijn niet voelen ,afwijzing Maar we leven als broer en zus kiggen in bed zonder elkaar aan te raken Word met de dag eenzamer Ja hij zorgt goed voor mij ,.

Waarvan je voelt hij houd van je Ok zitten vaak hand in hand ,,zegt altijd hoe knap ik ben en dat hij van me houd Ben ik nu gek Hij wil trouwen maar ik tweivel Of wat ik wil bestaat niet Is echte liefde ,zoals wij leven Hij zegt dat ik te veel fantasie.

Heb dat het niet bestaat wat ik wil Ik 51 hij 55 Bestaat het echt niet op deze leeftijd ,,,lieg ik mezelf voor Is dit alleen voor jongeren pasie. Mijn ouders hadden de passie die u hierboven beschrijft tot op hoge leeftijd. Intimiteit voelen is denk ik de basis van een liefdesrelatie. Ik mis het zelf ook in mijn huidige relatie en weet dat het bestaat dus zal ik verder op zoek gaan. Lastig is het wel om de keuze te maken, maar ik wil later geen spijt krijgen. Hoe ik je verdriet lees, zie ik mezelf.

Je houd vast aan iets Maar dat iets is niet " liefde". Ik heb het ooit meegemaakt. Is steeds meer houden van. Elkaar missen ookal sta je naast mekaar. Ik ga er opnieuw naar op zoek. Voor minder doe ik het niet. Jezelf graag zien, is ook zorgen dat diegene waarvan jij houdt, op zijn minst evenveel naar jou verlangt als jij naar hem.

Ik vraag me soms af waarom mannen het zo gemakkelijk maken voor zichzelf en tegelijk moeilijk. Want veel heb ik als vrouw niet nodig.. Wat lieve woorden, af en toe een knuffel Op dezelfde golflengte zitten in discussies, vind ik minder belangrijk.. Is alles wat een verliefde vrouw nodig heeft. Wat een ontzettend kinderachtige reactie. Zijn we hier bezig met een taalles, of met heftige gevoelens?

Misschien is die persoon wat dyslectisch, wat zich vaak sterker manifesteert in emotionele situaties. Wat geeft zo'n fout nou als je met dit soort gevoelens bezig bent? Ik zit in een relatie van 2 jaar met mijn 3 jaar jongere vriend.

Het scheelt niet veel maar ik merk gewoon dat hij zo nu en dan jonger is dan ik. Hij heeft veel 'Puber' trekjes. Bij ons was her liefde op het eerste gezicht. We konden niet zonder elkaar. Na 2 maanden checkte ik zijn pc en kwam erachter dat hij met anderen meiden sexueel gevoelig chatte.. Ik was hier kapot van, hij was zelfs bij mij ingetrokken.

Ik voelde me bedrogen en werd vreselijk onzeker. Hij heeft zich daarna naar mij toe bewezen eerlijk te zijn en dit is hij ook. Want daarna wilde ik ermee stoppen omdat ik hem niet vertrouwde. Hij was daar zo kapot van! Ik walg soms van hem, word snel geiriteerd en als we ruzie hebben wil hij heel snel overheersen. Begint te schreeuwen, schelden, wordt aggresief niet naar mij. Dit heeft te maken dat hij een verschrikkelijke jeugd heeft gehad. Ik heb donderdag het hele huis schoon gemaakt, ik kom vandaag thuis van werk en het is 1 bende.

Honden zijn niet uit geen eten gehad, terwijl ik had gevraagt of hij het netjes wilde houden. Dit soort gedrag vind ik niet door de beugel kunnen. Ieder zijn eigen privacy of niet. Ik kies ervoor om open en eerlijkheid te geven gedeelde wachtwoorden. Dit is emotioneel vreemdgaan in mijn ogen.

Ks Het is net alsof je mijn relatie beschrijft Ik ben ook 2 jaar samen met iemand, waarvan ik ook in de eertse weken intieme gesprekken had gelezen op zijn pc en daardoor ook mijn respect en vertrouwen verloren was. Maar ik wist ook hoe gek we met elkaar waren.. En anderzijds kan ik me niet voorstellen dat ik hem niet in mijn leven had gehad als ik er toen een punt achter had gezet. Ik dacht dat t wel goed zou komen. Nu heb ik alleen wel de neiging altijd zijn spullen te checken en hebben we constant ruzie en heb ik echt totaal geen respect meer.

Maar ik hou van hem. En nu ben ik rustig de tijd aan het nemen om te bedenken of ik nou van hem houd als een goede vriend of als partner. Inderdaad bij mij ook, ik ben de enige die zich verantwoordelijk houd en die altijd met de rommel achter blijft in huis. Hij doet maar wat hem uitkomt, laat thuis komen, plannen veranderen etc.

Alhoewel ik ook merk dat hij echt ook moeite voor mij wil doen en ook doet. Ik geef om hem, maar ik voel ook geen passie meer. Ik ben niet gelukkig in de relatie en hij ook niet. Bijna liegt vaak om kleine dingen en ik heb altijd t idee dat hij iets achterhouden.. Maar we houden van elkaar en denk dat we daarom door blijven gaan.

Hij is 2 jaar jonger en we verwachten over een maand een kleine en daar zijn we beiden trots op. Maar soms denk ik en voelt t idee ook goed als we als vrienden door gaan. Gek he, om dat nu te bedenken, terwijl zwanger.. Mooi artikel wat ook het psychologische perspectief van de twijfel mooi omvat. Ik ben echter van mening dat twijfel niet een opzichzelfstaande last is, het is een fabricage van de psyche in een uitzichtloze situatie.

Twijfel wordt ons ingefluisterd vanuit ons oeroude instrument, wat ons eigenlijk helpt om te overleven. Overleven is tegenwoordig geen luxe meer want er zitten geen roofdieren meer in de bosjes dus wat gebeurt er? Dit instrument schiet zijn doel voorbij en spreekt ons twijfel in over banale zaken. Twijfel is niet iets wat je zelf 'doet' het is een passief proces en wordt gegenereerd in ons brein.

Als een twijfelgedachte tot het leven is geroepen wordt deze naar de 'ik' gestuurd, ons gevoelswezen. En veroorzaakt vervolgens een emotioneel gevolg bijv. Wij zijn toeschouwer van onze eigen gevoelswereld en de ellende die daar uit voortvloeit. Het is echter tijd om in te zien dat je zelf in kunt grijpen.

Je kunt gedachtes namelijk 'filteren' op zijn weg van het brein naar de gevoelswereld. Als observeerder heb je de macht om gedachten toe te laten tot je belevingswereld, of om deze zijn kracht af te pakken. Neem het heft in handen mensen. Een heel mooie en in principe duidelijke reactie over twijfel. Als ik goed begrepen heb een soort van alarmbel in tijden van gevaar.

Helaas is het stoppen van twijfel een bijna gek makende klus, omdat twijfel inderdaad naar de ik, het gevoel gestuurd wordt. En helaas ga je bij het maken van een beslissing, tenminste ik, negen van de tien keer uit van je gevoel.

Voor mij is mijn gevoel mijn leidraad zonder mijn gevoel leef ik niet. De oorzaak van mijn twijfel ligt in een uitgesproken wens tot echtscheiden. Ik heb er erg lang mee rond gelopen en nu eindelijk na jaren heb ik het ter sprake gebracht. Ik was zo overtuigd dat dit was wat ik wilde.

Een huwelijk waarin al jaren problemen niet werden uitgesproken, geen persoonlijke aandacht voor elkaar, geen gevoel van liefde meer voor elkaar en een gevoel van eenzaamheid zo groot dat het bijna niet te beschrijven is.

En nu nadat we er samen over gesproken hebben en de druk is van de ketel, begin ik te twijfelen. Zo ongelofelijk te twijfelen en mijn gevoel veranderd hierdoor, hoe hard ik er ook tegen vecht. Precies zoals je het omschreven hebt. Er is mij ooit geleerd dat je gevoel zuiver is en leidend zou moeten zijn bij het nemen van beslissingen. Is het dan niet eerder zo dat twijfel juist aanzet tot nog dieper nadenken om zo tot een zuivere beslissing te kunnen komen.

Ik heb nu een jaar een relatie. Ik ben 32 jaar en heb een meid met kind van 1,5 nu. Na half jaar kregen we veel ruzie en we woonden in een klein flatje. Nu zijn we net verhuisd en de flat is opgezegd. Ze wil me veranderen naar de oude en ben aan de ritalin gegaan, gestopt met roken. De bijwerkingen werden mij bijna fataal en door dat twijfelt mijn vriendin terwijl ik hele erge hoop heb dat ze weer gevoel heb.

Nu zoek ik steun en kan ik het niet krijgen. Mijn man en ik zijn 9jr samen, net 1 jaar getrouwd. Nadat mijn man mij ten huwelijk had gevraagd veranderde er nogal wat. Ivm de crisis moest ik alleen nog maar savond werken waardoor wij elkaar door de weeks niet meer zagen.

Dat is alles behalve goed voor je relatie. Toch hadden we het nog leuk samen. Nu 2 weken geleden ligt mijn man huilend in bed en zegt dat die het niet meer kan.

Hij is niet meer verliefd. Is naar zijn broer gegaan en vanavond hebben we voor het eerst gesproken. Hij wil scheiden er is niks meer aan te doen en het spijt hem.

Hij loopt hier al een jaar mee, ja al voordat we trouwden. Hij heeft alles in zn 1tje gedaan heeft mij nooit wat laten weten en nu, nu is er niks meer aan te doen dat kan toch niet. Hij zegt dat er geen ander is en dat geloof ik. Hij us in een negatieve spiraal terecht gekomen en ja daar kom je in je 1tje niet uit. Hij ziet ook niks meer positief en ik moet er maar over nadenken wat we met het huis enzo gaan doen Hij gaat kapot aan schuldgevoel, logisch. Maar ja is het wel echt over of is het psychisch?

Mijn man en ik zijn nu bijna 11 en half jr samen waarvan 8 jr getrouwd. Wij zijn 13 jaar samen, 1,5 jaar getrouwd, een dochter van 3 en een zoon van 6. Ik twijfel enorm aan onze relatie en weet op dit moment niet meer hoe we verder moeten gaan. Ik heb mij vaak gekwetst gevoeld, alleen gevoeld, in de relatie. Ik word nu gauw boos op hem, en daar heeft hij weer last van. We hebben het nooit goed opgelost, hij weet niet hoe en vraagt het mij.

Hij is niet met een ander gegaan hoor, het gaat meer om keuzes waarbij ik nooit op de eerste plek kom, mijn gevoel negeren en niet voor mij zorgen. Hij zegt dat hij ontzettend veel van mij houdt, maar ik voel geen samen zijn. Hij is alleen en ik ben alleen in onze relatie. Ik kan er niet meer tegen, maar ik wil ook niet stoppen. Ik ben bang dat ik hem toch ga missen.

Soms gaat het ook weer heel goed tussen ons, en voel ik mij verliefd. Het gaat er op en af. Ik ben daarom bang om er een punt achter te zetten, bang dat ik spijt krijg. Na lang alleen geweest te zijn met mijn dochter had ik een fantastische vrouw ontmoet die precies wist wat ze wilde; huisje boompje beestje en een kindje. Alles klopte tussen ons, de aantrekkingskracht, humor, fantastische seks wederzijdse interesses enz enz.

Ik dacht dat ik wel aan het idee zou kunnen wennen dat ik straks eventueel weer vader zou worden maar daar is altijd een twijfel over geweest die ik niet kon oplossen. Heb zelfs professionele hulp gehad, een psychiater, ook daar kwam ik er niet mee uit. In de twee jaar tijd die we samen zijn geweest zijn we ongeveer een keer of zes uit elkaar geweest, door mijn "schuld" omdat ik door mijn twijfels "vluchtend" gedrag ging vertonen waardoor ik afstand nam, hier kon ze uiteraard niet tegen want zij wilde dat ik haar de liefde gaf die ze nodig had.

Ik mis haar enorm maar krijg maar niet duidelijk wat ik nou precies wil HOE kom ik nou van deze twijfel af?! Ik heb sinds een dikke twee jaar een relatie met een jongen die eigenlijk totaal het tegenovergestelde was dan mijn vooropgestelde type. De eerste date was fantastisch. Het werd een date van 7uur. Ook al wou ik meer afspreken maar hij woonde samen met zin broer en wou niet dat die altijd alleen zat nochtans iemand met veel vrienden. Het ging een 9talmaanden fantastisch goed. En van de ene op deandere dag begon ik te twijfelen.

We zijn2 weken uit elkaar geweest en dan zijn we samen terug begonnen. We zijn een aantal maanden later gaan samenwonen in mijn app. Alles verliep prima en we waren al naar huisjes aan het kijken tot dat ik er achter kwam dat hij met een andere vrouw had afgesproken.

Hij is een hele brave soms te braaf voor mij en zegt dat hij er enkel iets mee gaan drinken is tot een uur of 3 snachts Ik zie er nog steeds van af. Een huisjekopen was voor mij nu ook geen prioriteit meer Hij moest dat voor meeneembaarheid van registratierechten. Nu mocht hij het blijkbaar niet verhuren maar moest hij er eesrt in gaan wonen. Nadien verloor hij ook zijn werk De maand nadien liep ik op een roze liefdeswolk.

Ik kon eindelijk zeggen: Zelfs tegen mijn ouders en dat doe ik niet zomaar Ik wil heel graag kinderen, maar kan er niet aan beginnen als de twijfels er nog zijn En weet ook niet of ik er uit geraak. Iemand die me hierbij wijze raad kan geven? Alvast bexankt want ik word eer heel verdrietig door. Ik ben mijn ex-vrouw waarvan ik veel houd kwijt geraakt door mijn verslaving.

Destijds raakte ik me ook mijn opleiding, waarvan ik veel succes in kansen in zie. Kort gelden was ik verloofde door schuld, met iemand waarvan ik niets over weet, ongeschoold, ouder dan mijn ex. En niet helemaal mijn type is. Dat werd ik ingetrapt door een vriend van mij, die snel een afspraak met vader van mijn huidig partner ging maken, Gezien dat wij beetje familie zijn en ook nog eens in de zelfde plaats wonen. En ondanks mijn spijt en haast kon ik het niet meer terug draaien.

Dat was een goede kans dat wij een aangenaam leven konden hebben, als ik niet In verslaving raakte. Deze huidig partner is analfabeet, ouder en nog minder knap. Zij werkte niet, ik moest voor alles zorgen, zij kost voor mij veel duizenden, dat ik haar hier kan brengen. Ik voel me kapot van binnen. Door schuldgevoel dat ik mijn ex. Kwijtraakte, en dat ik ontzettend van haar hield, nog steeds. En erger nog ben ingerold in relatie met iemand, waarvan ik helemaal niet hou.

Niet de type ik zoek qua scholing, qua leeftijd, en ook nog eens qua uiterlijk. Ik rouw elke dag maar weer. Ik voel me kapot. Ik ga met een exprofvoetballer om, was echt wennen.. Ik moest groeien in deze relatie, heel veel strijd en twijfels, maar de liefde is sterk Wij genieten van quilitytime..

Samenwonen nee, ik wil op mijzelf zijn Mijn ouders hebben hem na jaren in hun hart gesloten en de situatie aanvaard totdat ik er niet meer tegen kon en die relatie definitief heb verbroken 4 jaar geleden.

Ik heb dan door bewust alleen te zijn mezelf terug gevonden, rust in mijn hart, toch wel het gemis aan een lieve partner. Dit jaar februari leerde ik mijn huidige vriend via een datingsite kennen. Daar hij hooggevoelig is duurde het voor mij even om hem te kunnen begrijpen en dat ging natuurlijk gepaard met ja en neen, en twijfel.

Ik heb dat toen doorgeventileerd naar mijn ouders en beste vriendin. We hebben in juni samen gekampeerd een samenzijn in alle rust zonder invloeden en dat voelde voor ons beide super aan. Terug thuisgekomen zijn mijn vriend en ik naar mijn ouders gegaan om elkaar voor te stellen en daar begon alle miserie!!

Door het verleden van mijn vriend, ik uit Antwerpen, hij uit Rotterdam, beide afkomstig uit een andere wereld, hij vooral op zee gevaren en op booreilanden gewoond in een harde mannenwereld, zijn de misverstanden ontstaan naar het gedrag en de uitingen van mijn vriend. Het is nu al 6 maanden dat ik mijn ouders en vriendin duidelijk probeer te maken dat hij helemaal niet bot of boertig of wat de beschudigingen ook zijn aan adres, niets helpt.

De verwijten, het negatieve, de angsten , mijn ex gehuwde man , alles maar ook alles wordt op een vieze manier terug gestuurd met veel ruzie vandoen, waardoor er bij mij twijfel onstaat. Ik weet hoe hij in elkaar zit, hoe hij functioneert , hoe ik zijn HSP aanvoel HSP is in mijn ouders , vooral mijn vader, gestoord!!

Ze willen er niets over weten, draaien steeds naar het negatieve. Vandaag kerstdag is het zover gekomen dat wij terug alleen zijn, we zijn op, moe gestreden en op de kop nog eens aan toe dat het minderwaardigheidsgevoel bij mijn vriend dubbel en dik de kop op steekt. Hij heeft de pech sinds een jaar werkloos te zijn en ook door dit wordt hij gewoon de grond in geboord weet wel dat mijn vader sinds z'n 48 zonder werk zit, gefrustreerd tot en met Ik weet echt niet meer hoe ik hier mee moet omgaan, ben mezelf weer kwijt!!!!

Wat ouders kunnen aanrichten!!!! Aan allen toch nog fijne feestdagen en blijf net als ik proberen possitief in het leven te staan. Ik ben een man van 34 jaar, net 4 maanden getrouwd met een vrouw waar ik al 6 jaar mee samen woon.

We hebben een een fantastische bruiloft gehad die absoluut de mooiste dag uit ons leven was. Dit was ook voor mijn vrouw zo. We hebben een lastige start in onze relatie gehad omdat mijn vrouw uit Zweden komt en de afstand dan een issue is. Ook kwam zij uit een lange relatie met een ex die moeilijk los kon laten. Ze is zelfs nog even bij hem terug geweest. Uiteindelijk heeft onze liefde alles overwonnen en hebben we een prachtig bestaan opgebouwd, heeft zij in Nederland haar leven opgebouwd en passen we allebei binnen de schoonfamilie alsof we een extra paar ouders erbij hebben gekregen.

We delen hobbies en hebben ook een leven naast elkaar. Tot een paar maanden geleden zou ik de relatie een 8 of 9 geven. Een maand voor de bruiloft voelde ik dat er iets niet klopte en heb dit ook aan haar gevraagd of er iemand anders was. Zij gaf aan dat er niets was en dat het spanning voor de bruiloft in Zweden was.

Dit geloofde ik en de bruiloft en de vakantie was fantastisch. Bij terugkomst in Nederland kreeg ik toch weer achterdocht en voelde ik in mijn onderbuik dat er iemand anders was. Je herkent je eigen partner niet meer. Steeds was er hetzelfde antwoord dat er niets was en dat ik haar niet vertrouwde. Hier door kregen we vaker discussies en begon zij steeds meer te twijfelen. Twee weken geleden liep de spanning zo hoog op en heeft ze me verteld even een adempauze nodig te hebben en dat ze even bij een vriendin moet wonen om haar gedachten te ordenen.

Ik heb dit geaccepteerd en aangegeven haar tijd te willen geven. Om de paar dagen komt ze even thuis en praten we, hoe moeilijk dat ook is. Tijdens deze gesprekken gaf ze aan dat ze inderdaad verliefd was geworden op een getrouwde collega maar dat ze daar niets mee heeft gedaan.

Deze collega zit nu voor langere tijd in het buitenland. Mijn onderbuikgevoelens waren dus juist al die tijd. Ze heeft door deze hele situatie veel twijfels over onze relatie. Ik wil haar niet kwijt maar weet ook niet hoe ik hiermee moet omgaan. Ik probeer haar niet onder druk te zetten omdat ik zeker weet dat dit bij haar niet helpt. Ik wil natuurlijk graag horen dat het goedkomt, maar zij kan mij die zekerheid niet geven.

Ik weet dat ik geduldig kan zijn maar ik betaal nu een hoge prijs door alleen thuis te zitten. Daar naast moet ik haar even loslaten maar heeft mijn vertrouwen ook een tik opgelopen en vraag ik me af of ze die ander misschien nog ziet. Als je haar loslaat en jezelf kwetsbaar opstelt zal zij dat ook durven en zal ze durven te vertellen over haar verliefdheid. Op het moment als ze dat verteld en jij reageert daar begripvol op dan zal dat het grootste kado zijn wat je haar kan geven.

Plus het zal minder belangrijk en groot voelen voor haar. Dan kan het gevoel in haar voorbij gaan. Begrijp niet goed wat je bedoelt met 'het gevoel in haar voorbij gaan' Voor de rest ben ik mee. Mijn vriend heeft het een week geleden uitgemaakt omdat hij niet meer verliefd was ,ik daarentegen ben nog steeds stapel zot van hem en zou hem graag terug voor mij winnen wat moet ik doen? Mss mannen die ideeen hebben? Hem gerust laten voor een tijd en geen aandacht geven. Mannen worden zot als ze geen aandacht krijgen.

Ik leef helemaal met je mee.. Het is bij mij na bijna 4 jaar uitgegaan. Mijn vriend is 19 en ik 20 en die ziet me nu meer als een goede vriendin dan zijn "eigen" vriendin. Ik heb het totaal niet zien aankomen, terwijl anderen om ons heen dat blijkbaar wel aan zagen komen. Ik heb nu pijnlijke hartkloppingen, ben ziek geworden, kan niet meer stoppen met huilen en wil het ook gewoon niet geloven. Ik probeer hem over te halen om de relatie een tweede kans te geven, maar hij is van mening dat dat niks zou uitmaken.

Ik ben helemaal kapot, hij betekent alles voor me, kon alles bij hem kwijt en was de enige die me echt kon troosten. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil hem niet laten gaan.. Het voelt gewoon niet goed om dat te doen. Hij zegt dat hij vrienden wilt blijven, dat hij nog heel veel van me houdt als vrienden en dat ik nog steeds belangrijk voor hem ben. Het probleem was volgens hem, dat we langzaam uit elkaar aan het groeien zijn en andere interesses beginnen te krijgen.

Dat is toch logisch als je beide in de grote stad studeert? Hij heeft sinds dit jaar een kamer en krijgt de smaak te pakken met uitgaan in Amsterdam. Hij is ook heel open en lijfelijk naar anderen toe, zelfs mensen die hij niet eens kent. Daarom zal hij zich niet zo gauw eenzaam voelen en ben ik bang dat hij al gauw iemand anders tegen zal komen.. Ik ben echt radeloos! Moet ik hem een tijd met rust laten? Hij wilt het gewoon niet, terwijl hij het ook niet meer wilt proberen..

Ik heb een vraag. Ik heb altijd al een stuggle gehad en weet niet wat dit is. Ik kan compleet gek zijn op iemand echt verliefd, en dan ineens van de een op de andere dag denken, ik sta totaal niet open voor deze liefde, maar tegelijkertijd wil ik en kan ik dan ook geen punt zetten achter waar ik mee bezig ben. Maakt niet uit of het de knapste man is die ik ooit heb gezien, of de liefste, of combinatie daarvan, of juist totaal niet.

Van alles geprobeerd en blijf het vrijwel houden. Heb je enig idee wat het zou kunnen zijn? Ik ben een vrouw van

Kinky lid aanmelden

Share this:

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.